Choroba de Quervaina

Wykwalifikowani specjaliści w dziedzinie chirurgii ręki

Choroba de Quervaina możliwa jest do wyleczenia zachowawczo, jednak wyłącznie we wczesnym stadium swojego rozwoju.

Choroba de Quervaina Rzeszów

 

Choroba de Quervaina dotyczy bezpośrednio funkcjonowania mięśni kciuka. Polega na występowaniu zapalenia pochewki ścięgien odwodziciela długiego i prostownika krótkiego kciuka. Są to główne ścięgna mięśniowe, odpowiedzialne za ruchy nadgarstka i wymienionego z palców. Jest to zatem zmiana chorobowa przyczepów ścięgnistych mięśni do kości (entezopatia). Charakteryzuje ją długotrwały i przewlekły ból kciuka, nie tylko przy wykonywaniu ruchów, ale i w spoczynku.

Silny ból kciuka, nasilający się przy ruchach odwodzących, promieniujący aż do przedramienia, przekrwienie oraz zaczerwienienie skóry – to pierwsze objawy, które mogą świadczyć o tym, że pacjenta dosięga choroba de Quervaina. Wrażliwość na dotyk i nieustępujący ból są szczególnie uciążliwe zwłaszcza dla osób pracujących fizycznie, wykonujących na co dzień ruchy precyzyjne. Z biegiem czasu dolegliwości uniemożliwiają prawidłowe funkcjonowanie nie tylko stawu nadgarstkowego, ale również całej dłoni i przedramienia.

 

Masz pytania dotyczące zabiegu? Zapraszamy do kontaktu

Bolesny kciuk matki, czyli choroba de Quervaina

Zapalenie to jest często wynikiem wykonywania długotrwałej i precyzyjnej pracy manualnej. Choroba de Quervaina częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, może pojawić się również na skutek wykonywania powtarzalnych ruchów nadgarstkiem, jego obciążania lub nawet… sprawowania opieki nad dzieckiem. Dlatego też zespół ten określa się mianem bolesnego kciuka matki. Udowodniono, że jego występowanie wiąże się bowiem z częstym dźwiganiem dziecka, podnoszeniem go, co w efekcie prowadzi do przeciążenia stawów nadgarstka. Do występowania choroby mogą predysponować również powtarzalne ruchy wykonywane podczas codziennych obowiązków – takich jak pranie, sprzątanie, prasowanie, krojenie.

Choroba występuje często u kobiet również w wyniku ich tendencji do patologicznych zwyrodnień stawowych, reumatoidalnego zapalenia stawów, anatomicznych zmian kostnych, powodujących upośledzenie poślizgu ścięgien. Mięśnie kciuka są szczególnie narażone na liczne mikrouszkodzenia i obciążenia. Ze względu na częstotliwość, z jaką każdy pacjent używa codziennie kciuków i chwytu, należy ze szczególną czujnością obserwować objawy przeciążenia i szybko oraz adekwatnie na nie reagować. W grupie obarczonej zwiększonym ryzykiem występowania tej choroby są również sportowcy, zwłaszcza ci, którzy chwytają przedmiot z jednoczesnym odwiedzeniem ręki (golfiści, tenisiści).

Przyczyny i diagnostyka

Bezpośrednią przyczyną choroby jest stan zapalny obejmujący okolice ścięgien prostowników przedramienia. Do jej wystąpienia mogą ponadto przyczynić się takie czynniki jak: przeciążenia stawów, mikrourazy, zwłóknienia, blizny pooperacyjne, przebyte złamania, nowotwory, gangliony, RZS. Niemal wszystkie z wymienionych czynników ryzyka występowania choroby de Quervaina powodują zaburzenia w strukturze kolagenowej ścięgien, co w rezultacie prowadzi do zmian w ukrwieniu i unerwieniu całej dłoni, a nawet przedramienia.

Chorobę diagnozuje lekarz chirurg, ortopeda lub specjalista traumatologii narządu ruchu. Wykonuje on szczegółowe badanie kliniczne oraz badanie ultrasonograficzne. W procesie diagnostyki schorzenia konieczne jest ponadto przeprowadzenie szczegółowego wywiadu. Choroba ta daje bowiem podobne objawy co zespół cieśni nadgarstka lub narośle i guzy powstające w obrębie dłoni. Lekarz posługuje się również m.in. próbą Finkelsteina, by ocenić funkcjonalność struktur mięśniowych i ścięgnistych dłoni.

Dopiero po potwierdzeniu rozpoznania i określeniu potencjalnej przyczyny choroby lekarz proponuje określoną metodę jej leczenia. W przypadku napotkania trudności diagnostycznych specjalista może zlecić wykonanie dodatkowych badań. Zwykle jest to zdjęcie rentgenowskie, rezonans magnetyczny lub obrazowanie za pomocą tomografii komputerowej.

Choroba de Quervaina – leczenie

Choroba de Quervaina możliwa jest do wyleczenia zachowawczo, jednak wyłącznie we wczesnym stadium swojego rozwoju. Niestety, zwykle ten etap zostaje  przez pacjentów zbagatelizowany lub przeoczony. W początkowym etapie choroby należy skupić się głównie na prawidłowej rehabilitacji, a w niektórych przypadkach również fizykoterapii. Metody te dają jednak niewielkie rezultaty i nie cieszą się zbyt wysokim poziomem skuteczności. Zwykle bowiem pacjenci zgłaszają się do lekarza diagnosty w momencie, gdy objawy choroby są nasilone. Oznacza to, że stan zapalny jest tak rozwinięty, że nie wystarczy sama rehabilitacja, by pozbyć się nieprzyjemnych dolegliwości. Ze względu na możliwość znacznego osłabienia ścięgna nie należy również wykonywać iniekcji sterydowych (zwłaszcza w długotrwałym przebiegu choroby).

Wówczas zaleca się postępowanie zabiegowe/operacyjne. Wykonanie operacji nie jest wskazaniem do pobytu pacjenta w oddziale szpitalnym. Zabieg przeprowadza się bowiem w warunkach ambulatoryjnych, w trybie tzw. chirurgii jednego dnia. Choroba de Quervaina w Centrum Medycznym Galmedic w Rzeszowie leczona jest przez doświadczonych i wykwalifikowanych specjalistów w dziedzinie chirurgii ręki. Zabieg polega na przecięciu troczka i wycięciu pochewek ścięgnistych w obrębie zapalenia. Konieczne jest ponadto usunięcie pozapalnych zrostów. Uwolnienie uwięzionych ścięgien daje najlepsze rezultaty leczenia.

Zalecenia

Po wykonaniu zabiegu pomocne może okazać się usztywnienie i unieruchomienie kciuka stabilizatorem. Jego zastosowanie znacznie ogranicza ryzyko nadwyrężenia ścięgna i jego ponownego uszkodzenia. Podstawowe zalecenia po zabiegu ograniczają się do prawidłowej dbałości o higienę rany i dbałości o małą ruchomość operowanych struktur. Powikłania zdarzają się niezwykle rzadko. Wśród wymienianych obecne są infekcje, podrażnienie nerwu promieniowego i trudności w gojeniu się rany.

Korzystanie z kończyny w pełnym zakresie jej ruchu zaleca się dopiero po upływie min. 6 tygodni od zabiegu. Wcześniej możliwe jest jedynie wykonywanie ćwiczeń oporowych i rehabilitacyjnych pod okiem specjalisty.

Często zadawanie pytanie

Diagnozy dokonuje specjalista na podstawie szczegółowego wywiadu oraz badania. W celu diagnostyki należy zatem udać się do specjalisty chirurgii ręki, ortopedy lub traumatologa narządu ruchu.

W początkowym stadium choroby możliwe jest włączenie leczenia zachowawczego. Jednak, gdy nie przynosi ono oczekiwanych rezultatów w czasie 6-8 tygodni, to należy podjąć decyzję o leczeniu inwazyjnym.

W zależności od indywidualnych kwestii zabieg trwa od 20 do 60 minut.

Początkowo konieczne jest wstrzymanie się od wykonywania pełnych ruchów operowanej ręki. W związku z tym zaleca się skorzystanie ze zwolnienia lekarskiego, które wystawia specjalista.

Farmakoterapia zalecana jest głównie w celu uśmierzania bólu. Jeśli po operacji występują silne dolegliwości bólowe, warto skorzystać ze środków farmakologicznych.

Tuż po zabiegu mogą wystąpić: ból w miejscu rany, infekcje, podrażnienia nerwu. Należy jednak zaznaczyć, że są to niezwykle rzadkie przypadki.

Tak, zwłaszcza jeśli metoda leczenia nie jest prawidłowo dobrana. Największą skutecznością i najmniejszym ryzykiem nawrotu choroby charakteryzuje się leczenie operacyjne.

Rehabilitacja skupia się głównie na ćwiczeniach pobudzających tkanki do regeneracji, rozluźniających i normalizujących poziom napięcia mięśniowego.

Wstrzymanie się od wykonywania pełnego zakresu ruchów operowaną ręką powinno trwać min. 8 tygodni. Zatem dopiero po dwóch miesiącach od dnia zabiegu możliwe staje się stopniowe obciążanie operowanej kończyny.

Tak, zabieg przeprowadzany jest w odpowiednich i komfortowych warunkach przez wysoko wykwalifikowany i doświadczony personel.

Nie, ponieważ wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym pacjenta.

Masz pytanie dotyczące usługi?

Masz problem z alkoholem i szukasz skutecznej terapii? Zapraszamy do kontaktu

668 660 600