Choroba Dupuytrena

Specjaliści z zakresu traumatologii narządu ruchu

Choroba Dupuytrena (przykurcz Dupuytrena) objawia się przede wszystkim postępującym przykurczem palców i deformacją dłoni.

Choroba Dupuytrena Rzeszów

 

Choroba Dupuytrena (przykurcz Dupuytrena) objawia się przede wszystkim postępującym przykurczem palców i deformacją dłoni. Powstaje w wyniku patologicznych zmian w obrębie rozcięgna dłoniowego. W wyniku procesu przewlekłego włóknienia ulega ono skróceniu, pociągając za sobą sąsiednie struktury. Gołym okiem schorzenie to widoczne jest jako przykurcz i nieumiejętność wyprostowania palców, dotykająca jednej lub obu dłoni równocześnie z różnym stopniem nasilenia objawów.

Przykurcz, a zatem choroba Dupuytrena, dotyczy głównie stawów śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych. Włóknienie następuje w wyniku nadmiernego gromadzenia się kolagenu i gliozaminoglikanów w strukturze rozcięgna. Rozwojowi choroby można zapobiec, stosując się do zaleceń rehabilitantów i lekarzy. Nie każde stadium przykurczu kwalifikuje się bowiem do leczenia operacyjnego.

Choroba Dupuytrena – czynniki ryzyka

Jak udowodniono w badaniach naukowych, choroba Dupuytrena częściej dotyka mężczyzn niż kobiet. Prawdopodobieństwo zachorowania wzrasta wraz z wiekiem i u osób powyżej 50 roku życia jest największe. Pacjenci, którzy cierpią z powodu nikotynizmu, cukrzycy, padaczki, chorób wątroby, alkoholizmu czy urazów dłoni są niemal dwukrotnie bardziej narażeni na wystąpienie opisywanego przykurczu niż ci, którzy nie wykazują wymienionych trudności. Częstą przyczyną choroby Dupuytrena jest wykonywanie pracy fizycznej, znacznie obciążającej nadgarstek. Staw nadgarstkowy składa się bowiem z wielu elementów, których prawidłowe funkcjonowanie gwarantuje współpracę struktur całej kończyny górnej. Ze względu na ciasne rozmieszczenie ścięgien i włókien mięśniowych w nadgarstku, jest on szczególnie narażony na przeciążenia i uszkodzenia.

Objawy i diagnostyka

Niepokój pacjenta powinny wzbudzić widoczne na powierzchni skóry guzki i zgrubienia. To one są zwykle pierwszym objawem, świadczącym o rozwoju choroby Dupuytrena. Ograniczają ruchomość palców, przyczyniając się do dalszego rozwoju przykurczów. Kolejnym objawem, już bezdyskusyjnie zauważalnym i odczuwalnym, jest silny ból po wewnętrznej stronie dłoni. Towarzyszy on przede wszystkim ruchom zginania palców. Pacjenci skarżą się również na zmniejszone czucie w obrębie opuszków palców oraz parestezje (mrowienie, drętwienie). Charakterystyczny jest ponadto przykurcz powięzi, który wyczuć można pod powierzchnią skóry, podejmując próbę wyprostowania palców. Chora dłoń ulega deformacji, która najczęściej objawia się znacznym zwężeniem, a nawet bliznowaceniem. Zaawansowana postać choroby uniemożliwia prawidłowe chwytanie przedmiotów i manipulowanie nimi.

Podejrzenie przykurczy powodowanych przez chorobę Dupuytrena zawsze należy potwierdzić u lekarza specjalisty. W celu postawienia trafnej diagnozy i określenia metody leczenia pacjent powinien się zgłosić do chirurga, ortopedy lub specjalisty z zakresu traumatologii narządu ruchu. Zapyta on o odczuwalne objawy i przeprowadzi badanie. Jednym z elementów diagnostyki choroby jest test, polegający na ułożeniu dłoni na płaskim podłożu, jej wnętrzem do dołu. Pacjent, u którego występuje choroba Dupuytrena nie wykona tego zadania. Palce pozostaną w przykurczu, a on nie będzie w stanie samodzielnie ich wyprostować.

Choroba Dupuytrena – leczenie operacyjne

Operację, którą wykonuje się w przypadku stwierdzenia choroby Dupuytrena, nazywa się fasciotomią. Jest ona najskuteczniejszą metodą leczenia przykurczu i zapobiega równocześnie występowaniu nawrotów. Tuż przed zabiegiem konieczna jest jednak kwalifikacja pacjenta, która odbywa się na podstawie szczegółowego badania. Podczas niego lekarz określa stopień zaawansowania choroby, rokowania, oczekiwania chorego.

Leczenie operacyjne nie jest jednak jedyną metodą ograniczającą rozwój choroby. Często stosuje się również leczenie nieoperacyjne, wśród którego prym wiodą: zastrzyki z kolagenazy i steroidowe, fizjoterapia, radioterapia i terapia wibroakustyczna. Tę ostatnią stosuje się również po zabiegu chirurgicznym w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych i zwiększenia możliwości ruchu w operowanych stawach. Leczenie farmakologiczne nie jest zalecane, nie udowodniono bowiem dotychczas skuteczności żadnych leków stosowanych na tę dolegliwość.

Zabieg w Centrum Medycznym Galmedic

Centrum Medyczne Galmedic w Rzeszowie oferuje kompleksową opiekę nad pacjentem od momentu pierwszej jego wizyty kwalifikacyjnej. Pomoc w weryfikacji diagnozy i pełnej diagnostyce oraz przeprowadzenie zabiegu i czujność w czasie rekonwalescencji – to wsparcie, jakie oferują wykwalifikowani członkowie kadry medycznej Galmedic.

Przed zabiegiem na rękę pacjenta zakłada się opaskę uciskową (stazę), która ma ograniczyć ukrwienie kończyny. Dzięki temu zapobiega się występowaniu nadmiernych krwawień z rany podczas i po operacji. Na czas gojenia się rany na dłoń i przedramię zakładana jest również szyna ograniczająca ruchomość. Dłoń należy utrzymywać na temblaku, co zapobiega występowaniu obrzęków.

Sama operacja nie tyle leczy schorzenie, ile przywraca sprawność dłoni. Przerośniętą powięź po prostu usuwa się chirurgicznie. Zabieg jest bezbolesny dzięki zastosowaniu znieczulenia miejscowego. Lekarz wykonuje nacięcia na skórze (jedno lub kilka, w zależności od rozległości zmiany) i wycina zmienione chorobowo rozcięgno. Następnie zakłada na ranę szwy i opatrunek. Czasami wykonuje się również dermofasciotomię, podczas której lekarz usuwa również część tkanki skórnej. W miejscu wycięcia dokonuje się przeszczepu. Ze względu na złożoność zabiegu wykonuje się go w znieczuleniu ogólnym pacjenta.

Rozwój choroby a rehabilitacja

Rehabilitację jako metodę leczenia zaleca się przede wszystkim w początkowym stadium rozwoju choroby. Jeżeli pacjent nie skarży się na uciążliwe dolegliwości, nie wykazuje cech ograniczenia ruchomości struktur kończyny górnej, zwykle nie kwalifikuje się do wykonania operacji. W takim przypadku leczeniem z wyboru jest rehabilitacja i fizykoterapia. Podczas konsultacji fizjoterapeutycznej pacjent dowiaduje się, w jaki sposób dbać o odpowiednią ruchomość dłoni, ograniczając dalszy rozwój choroby. Stosując się ściśle do zaleceń, można zatem zapobiec dalszemu kumulowaniu się objawów.

Szybka rehabilitacja ruchowa podjęta niezwłocznie po zagojeniu się rany operacyjnej sprzyja skróceniu okresu rekonwalescencji. Umożliwia bowiem szybszy powrót do pełnej sprawności ruchowej i zapobiega występowaniu powikłań. Czas pełnej rekonwalescencji nie przekracza zwykle miesiąca.

Często zadawanie pytanie

Przyczyny schorzenia nie są dokładnie zbadane. Istnieją jednak czynniki ryzyka mogące predysponować do jej wystąpienia. Należą do nich: płeć męska, średni lub podeszły wiek, choroby metaboliczne pacjenta i uzależnienia.

Tak, ból jest jednym z pierwszych odczuwalnych przez pacjentów objawów.

Doświadczony specjalista szybko odróżni chorobę Dupuytrena od innych schorzeń dłoni i ręki.

W celu diagnostyki choroby Dupuytrena należy zgłosić się do chirurga, ortopedy lub specjalisty traumatologii narządu ruchu.

Gdy stopień zaawansowania choroby znacznie utrudnia codzienne funkcjonowanie i przyczynia się do obniżenia poziomu jakości życia. O kwalifikacji pacjenta na zabieg zawsze decyduje lekarz.

Obarczone są one ryzykiem wystąpienia nawrotów. W większości przypadków stosunkowo dobrze sprawdzają się wyłącznie w początkowych stadiach rozwoju choroby.

Tak, wykonywany jest przez specjalistów w znieczuleniu miejscowym pacjenta. Zabieg odbywa się w warunkach ambulatoryjnych, w trybie chirurgii jednego dnia.

Tak, w trybie chirurgii jednego dnia nie jest konieczne pozostanie pacjenta w oddziale szpitalnym.

By zapobiec rozwojowi choroby, należy ograniczyć czynniki ryzyka i stosować się do zaleceń fizjoterapeutycznych.

Zwykle pierwsze objawy choroby Dupuytrena są przez pacjentów bagatelizowane, nie oznacza to jednak, że nie występują.

Całkowity czas wygojenia się rany to od 4 do 6 tygodni. W tym czasie nie należy przeciążać ręki, a dbać o prawidłową higienę rany.

Prawidłowo zagojona rana zmienia się w praktycznie niewidoczną gołym okiem bliznę. Pacjenci, u których zauważono tendencję do bliznowaceń, są poddawani szczegółowym badaniom i diagnostyce jeszcze przed zabiegiem.

Jeśli dolegliwości bólowe są zbyt dokuczliwe, zaleca się stosowanie środków uśmierzających ból w pierwszych dobach po zabiegu.

Dysfunkcja może trwać do 2 tygodni, dyskomfort do około 1,5 miesiąca.

Na schorzenie najczęściej chorują mężczyźni w wieku powyżej 50 lat.

Najważniejsze czynniki ryzyka obok płci męskiej i wieku powyżej 50 lat to: cukrzyca, padaczka, przebyte urazy dłoni, marskość wątroby, alkoholizm oraz palenie tytoniu.

Masz pytanie dotyczące usługi?

Masz problem z alkoholem i szukasz skutecznej terapii? Zapraszamy do kontaktu

668 660 600